Afgelopen  juni 2013 had mijn vrouw en ik een reis geboekt naar La Palma. Het was niet onze eerste keuze, dat waren namelijk de Azoren, vanwege de mogelijkheid daar walvissen te spotten. Iets wat we altijd al eens wilden doen. Maar als je, zoals wij maar uit blijft stellen met boeken, ben je uiteindelijk te laat om je reis van je keuze te bezoeken. Het werd  uiteindelijk La Palma.

La Palma is een van de zeven Canarische eilanden. Waarom La Palma? Omdat het een rustig mooi groen eiland is, het is een echt wandeleiland voor natuur en rustzoekers, en waar ook nog voldoende is te doen, bijvoorbeeld een dolfijnsafari. Als je alleen van het strand houdt dan is La Palma minder geschikt.

Als hengelaar ben ik in de korte tijd dat mij nog restte gaan verdiepen in het eiland. Ik wist dat er een Nederlander woonde die actief is in de hengelsport op zee. Rene Frohil is daar met zijn vrouw 7 jaar geleden naartoe geëmigreerd. Hij heeft er een aantal huisjes en adviseert en begeleidt  mensen op wandeltochten, en als je het treft kan je een dag met hem mee op zee  vissen.

Ik mailde Rene een week voordat we afreisde met de bescheiden vraag, of ik een dagje met hem mee mocht te vissen die week. Als antwoord kreeg ik terug: alleen op zaterdag heb ik tijd, de rest van de tijd ben ik met een vriend aan het wandelen. De beslissing werd snel genomen en het contact verder gauw gelegd. Bij de eerste ontmoeting op het eiland de afspraken gemaakt , waar zijn boot lag en hoe laat we ongeveer zouden uitvaren. Met alle strubbelingen er omheen leek ons half 10 het hoogst haalbare. Er werd ook door Rene gevraagd of ik fit was en of ik last van mijn rug had. Wat een rare vraag dacht ik eerst want ik heb zelden wat en wat zal hij daarmee bedoelen. Later zou  ik hem volledig begrijpen.

Half 10 voeren we zaterdag uit met zijn boot. Niet een Big Game boot met alles erop en eraan, maar een mooie gedateerde boot voor zijn eigen visserij ingericht. Met een 40 pk hoofdmotor en een motortje om te trollen op allerlei oceaanvissen. Ik voelde mijn helemaal thuis op zijn boot. Het deed mij denken aan de tijd dat ik ooit begon met wrakvissen 35 jaar geleden, geen schoonheidsprijs maar lekker ongecompliceerd. Rene had twee uptide hengels van een pond of 20 en twee 130 pondshengels voor het echte werk mee. Ikzelf had voor de reis een 60 grams globetrotter van Spro aangeschaft. Een spinhengel die net in de koffer past, met een twinpower als molen met wat lepeltjes en plugjes om wat oceaanvissen te vangen met benamingen, waar ikzelf niet weet welke vis daarbij hoort. Al trollend gingen we eerst naar de plek waar de rubby-dubby overboord ging. Zo die kan alvast zijn werk doen, zei Rene.

We bleven een uurtje trollen op tonijn,  waho en andere oceaanvissen. De eerste aanbeet op Rene zijn hengel was van een visje, die net zo groot was als zijn plug. Het leek wel wat op de Hollandse pitvis. De volgende beet was om mijn 60 grams hengel, en was van een trekkersvis. Een vis met een klein bekje maar gaf wel pittig strijd aan de lichte hengel. Verder als een paar van deze kleinere visjes kwamen we niet. Rene besloot dan ook om de terug te gaan naar de rubby-dubby, om daar te kijken of er al activiteiten waren.

Eenmaal voor anker werden de 130 ponds hengels in orde gemaakt en beaast om wat grotere vissen te vangen. De haken werden weerhaakloos gemaakt voor de snelle onthaking. Een hengel werd beaast met een halve makreel, en een hengel werd beaast met een kop van een tonijn van een formaat die ik eigenlijk zelf wel had willen vangen. Mijn 60 grams hengel werd beaast met een stukje sardien, voor het kleinere werk.

Lang hoefde ik met mijn 60 grams hengel niet op een aanbeet te wachten. Een pijlstaartrog van een centimeter of 40 had het aas gepakt, en kon ik uitdrillen op een licht spinhengel, echte supersport! Met grote zorg werd de rog in het water onthaakt. Rene vertelde me dat bijna alle roggen om het eiland heen uiterst giftig zijn in de staart. Vandaar dat alle roggen buiten de boot onthaakt en weer vrijgelaten werden.

mijn 1e pijlstaartrog ooit!

De roggen werden te groot voor mijn 60 grammer!

De tweede aanbeet was op de makreel van de 130 ponds hengel. Na eerst mijn lijn te hebben strak gedraaid, en vast geslagen, wist ik gelijk waarom Rene vroeg of ik wel fit was. Wat een kracht stond er op de hengel! De vis kon ik de eerste minuten niet van de grond krijgen. Na een dril van een kwartier / 20 minuten kon de rog van ongeveer 35 kilo en een spanwijdte van ongeveer 1,5 meter weer vrijgelaten worden.

    

En of ik fit was! …. man wat een kracht hebben deze vissen!

 

Na nog een paar roggen gevangen te hebben, kreeg ik beet aan de hengel 130 pondshengel van een vis dat anders aanvoelde. Na een paar runs van de vis kwam de vis binnen oogcontact,  een mooie ruwe haai van 135 cm kon binnenboord gehaald worden. Rene gaf aan als er een ruwe haai gevangen wordt moeten er meer zitten. De volgende was wel 175 cm lang! Hoe langer de rubby-dubby in het water lag hoe beter de visserij werd.

 

Prachtige run met als resultaat een mooie massieve ruwe haai!

De 60 grams spinhengel werd binnenboord gehouden, vanwege dubbele aanbeten en te zware vissen, en het vangen van roggen van geweldig formaat ging gewoon door. We vingen deze dag 16 roggen, in ongeveer 5 soorten. De meeste waren pijlstaartroggen. De 15 vissen die we op de 130 ponds hengels vingen waren tussen de 1,2 meter en 2 meter lang /groot, met een geschat gewicht van 70 kilo. 

Rene met een prachtige rog!

Om een uur of 5 hielden we het vanwege andere beslommeringen voor gezien, en voeren we zeer voldaan naar de haven van Tazacorte terug. Het was een dag die ik niet snel zal vergeten.

De door mij gevangen roggen waren:

gewone pijlstaartrog / common stingray
ruigstaartpijlstaartrog / roughtail stingray
ronde gele rog /  round ray yellow
vlinderrog /  butterflyray
koeneusrog /  cownose ray

Internet adres van Rene is:  http://www.vissenlapalma.nl/

Mart Boersen